سلام 
عطف به نامه ی قبلی (نامه ی ۴۵۶) و با تشکر از پاسختان، بفرمایید:
۱ ـ در مقابل چنین افرادی با چنین تفکری ما چکار کنیم؟ چگونه از دین و خدا دفاع کنیم، وقتی با چنین افکاری به خدا و امامان حمله می کنند، حتی بعضاً اینان بچه هیئتی های دیروز بوده اند؟
۲ ـ با توجه به توضیحی که فرمودید، مشخص نیست شاید فردا روز هم ما دچار چنین افکاری بشویم؛ لذا چه کنیم ما نیز مثل این افراد ایمانمان غبارآلود نشود و این خطر بس بزرگ برای هر فرد است که ناگهان عاقبت به شر شود؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
باسمه تعالی

سلام علیکم
جواب ۱: معمولاً بخش زیادی از ارتدادها و کفرگویی ها بر اثر فشارها ایجاد می شود. مثلاً فشارهای اقتصادی، خصوصاً اگر همراه با بیماری های سخت و مزمن هم باشد، ایمان های رایج را متزلزل کرده و یقین ها را تبدیل به شک می سازد. همین افراد اگر در شرایط مناسب قرار گیرند، خودشان از گفته های کفرآمیزشان توبه کرده و اظهار ندامت می کنند. پس یکی از بهترین کارهایی که می توان برای دفاع از اسلام و مسلمین انجام داد، سر و سامان دادن به امور زندگی مردم است تا فشار زندگی، صاحبان ایمان های معمولی را به کفرگویی وادار نکند.
این اصل که «برخوردار»، راضی است و «محروم»، ناراضی، در قرآن کریم آمده است، می فرماید: «وَ مِنْهُم مَّن یَلْمِزُکَ فِی الصَّدَقَاتِ فَإِنْ أُعْطُواْ مِنْهَا رَضُواْ وَ إِن لَّمْ یُعْطَوْاْ مِنهَا إِذَا هُمْ یَسْخَطُونَ» (سوره ی توبه، آیه ی ۵۸) ترجمه: و برخى از آنان در [تقسیم] صدقات بر تو خرده مى‏گیرند، پس اگر از آن [اموال] به ایشان داده شود، خشنود مى‏گردند و اگر از آن به ایشان داده نشود، ناراضی می شوند.
همین افرادی که دچار شکایت از خدا و روزگار و حکومت و غیره هستند، اگر آب و علفشان تأمین شود، دست از شکایت کشیده و پی روزگار خویش می گیرند. این که داعش در هزاران فرسخ دورتر، دست و سر کسی را بریده یا تعدادی از زنان یزیدی را به عنوان کنیز فروخته، فقط بهانه ای برای عقده گشایی و گِله کردن از سختی روزگار است. کسانی را می شناسم که بسیار به روحانیت و نظام اسلامی، بدبین و ناسزاگو بودند، سپس به استخدام برخی نهادهای دولتی درآمده و با درآمد بالا و وام های کلان و کم بهره به زندگی شان سر و سامان دادند و الان از مدافعان جدّی و سینه چاک حاکمیت محسوب می شوند.
اما راه درمان این حالت، یکی همان بود که عرض شد، یعنی اگر دستتان می رسد، کاری کنید که اوضاع اقتصادی و آب و علف مردم، تأمین شود. راه دیگر را شاعر گفته است:

گفت: او را نیست غیر از درد قُوت * پس جواب احمق، اولی تر، سکوت

به عبارت ساده، آن کسی که از خدا و پیامبر و امام زمان و رهبر و دولت و مسئولین شکایت دارد، اصل شکایتش از ناداری است و گرنه کینه ی شخصی ندارد و جواب چنین کسی، سکوت است.
جواب ۲: از سویی تحمل انسان ها، حدّ مشخصی دارد، حتی بهترین مؤمنان نیز در شرایط سخت، دچار تزلزل ایمان می شوند. قرآن کریم می فرماید: «إِذْ جَاؤُوکُم مِّن فَوْقِکُمْ وَ مِنْ أَسْفَلَ مِنکُمْ وَ إِذْ زَاغَتْ الْأَبْصَارُ وَ بَلَغَتِ الْقُلُوبُ الْحَنَاجِرَ وَ تَظُنُّونَ بِاللَّهِ الظُّنُونَا * هُنَالِکَ ابْتُلِیَ الْمُؤْمِنُونَ وَ زُلْزِلُوا زِلْزَالًا شَدِیدًا» (سوره ی احزاب، آیات ۱۰ و ۱۱) ترجمه: هنگامى که از بالاى [سر] شما و از زیر [پاى] شما آمدند و آنگاه که چشمها خیره شد و جان ها به گلوگاه ها رسید و به خدا گمان هایى [نابجا] مى‏بردید. آنجا [بود که] مؤمنان در آزمایش قرار گرفتند و سخت دچار تزلزل شدند.
حتی پیامبر خدا نیز در شرایط سخت، بی تابانه به جستجوی یاری خداوندگار بر می آید. قرآن کریم می فرماید: «أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تَدْخُلُواْ الْجَنَّهَ وَ لَمَّا یَأْتِکُم مَّثَلُ الَّذِینَ خَلَوْاْ مِن قَبْلِکُم مَّسَّتْهُمُ الْبَأْسَاء وَ الضَّرَّاء وَ زُلْزِلُواْ حَتَّى یَقُولَ الرَّسُولُ وَ الَّذِینَ آمَنُواْ مَعَهُ مَتَى نَصْرُ اللّهِ أَلا إِنَّ نَصْرَ اللّهِ قَرِیبٌ» (سوره ی بقره، آیه ی ۲۱۴) ترجمه: آیا پنداشتید که داخل بهشت مى‏شوید و حال آنکه هنوز مانند آنچه بر [سر] پیشینیان شما آمد بر [سر] شما نیامده است آنان دچار سختى و زیان شدند و به [هول و] تکان درآمدند تا جایى که پیامبر [خدا] و کسانى که با وى ایمان آورده بودند گفتند: پس پیروزى خدا کى خواهد بود؟ آگاه باش که پیروزى خدا نزدیک است.
و از سوی دیگر، چاره ای از ابتلائات نیست و همه باید دچار بلاهای مختلف شوند که می فرماید: «وَ لَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَیْءٍ مِّنَ الْخَوفْ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِّنَ الأَمَوَالِ وَ الأنفُسِ وَ الثَّمَرَاتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرِینَ» (سوره ی بقره، آیه ی ۱۵۵) ترجمه: و قطعاً شما را به چیزى از [قبیل] ترس و گرسنگى و کاهشى در اموال و جان ها و محصولات مى‏آزماییم و مژده ده، شکیبایان را.
پس تنها راهی که می ماند، این است که در دعاهای خود، خالصانه از خدای تعالی بخواهید که آزمایش هایی سبک و متناسب با ایمانتان برایتان بفرستد تا بتوانید سرافراز از آن خارج شده و روسفید شوید.
جمع بندی سخن این شد که از سویی آمدن بلا و آزمایش، حتمی است و از سوی دیگر، ایمان افراد، محدود است؛ پس تنها راه، این است که از خدای متعال بخواهید که بلاها و آزمایشاتی به اندازه ی ایمانتان بفرستد که بتوانید به راحتی از عهده اش بر آیید.

موفق باشید
حاج فردوسی